Leoncjusz z Jerozolimy (zm. po 544) – mnich i teolog bizantyński. Najwybitniejszy przedstawiciel neochalcedonizmu.
Życie Leoncjusz pochodził z Jerozolimy. Zdobył wykształcenie teologiczne oraz wykształcenie w zakresie nauk świeckich, głównie filozofii. Był mnichem. Wraz z Janem Makscencjuszem, Janem Gramatykiem, Efremem z Antiochii, Anastazjuszem z Antiochii, Eulogiuszem z Aleksandrii i Teodorem z Raithu należał do głównych przedstawicieli neochalcedonizmu. Uchodzi za najbardziej systematycznego interpretatora tego kierunku. Zmarł po 544 roku. Przyczynił się do uporządkowania terminologii chrystologicznej, głównie dzięki refleksji nad pojęciami natury i hipostazy. W przeszłości był mylony z Leoncjuszem z Bizancjum.
Twórczość Leoncjusz jest autorem dwóch dzieł polemicznych napisanych w Konstantynopolu pomiędzy 536 a 544 rokiem: Adversus nestorianos i Contra monophisytas. Adversus nestorianos jest obszernym, złożonym pierwotnie z ośmiu ksiąg traktatem, z których ostatnia zaginęła. Leoncjusz przytaczał w nim argumenty przeciwko błędnej koncepcji względnej jedności Chrystusa. Szczególną wartość dla badaczy mają zachowane w tekście duże partie oryginalnych tekstów nestoriańskich. Contra monophysitas ma niejednorodny charakter, składa się z 63 rozdziałów (aporiai) i zbioru świadectw w formie pytań i odpowiedzi (eratopokriseis).