Przypuszcza się, że te dwa bloki tekstu wchodziły kiedyś w skład zaginionego dzieła skierowanego przeciw sewerianom, zwolennikom poglądów Sewera z Antiochii.
Poglądy W sposób charakterystyczny dla neochalcedończyków Leoncjusz starał się uzgodnić twierdzenie Cyryla Aleksandryjskiego o „jednej naturze (czy hipostazie) wcielonej” Chrystusa z rozszerzającym sformułowaniem soboru chalcedońskiego o dwóch naturach zjednoczonych w jednej hipostazie (osobie), próbując w ten sposób pogodzić broniących za pomocą terminologii Cyryla nauki o jednej naturze Chrystusa monofizytów ze sprzeciwiającymi się Cyrylowi i głoszącymi dwie odrębne natury diofizytami. W odróżnieniu od diofizytów Leoncjusz uznawał Cyrylową formułę teopaschistyczną, głoszącą, że „Jeden z Trójcy cierpiał”. Podjął także doktrynę Leoncjusza z Bizancjum o enhipostazie: hipostatycznym zjednoczeniu natury ludzkiej Jezusa w hipostazie Logosu. Największe zasługi Leoncjusz położył na polu wyjaśnienia relacji zachodzących pomiędzy naturą a hipostazą, choć jego ustalenia nie są wolne od przeciwieństw. Leoncjusz definiuje hipostazę jako „istniejącą oddzielnie”, wydaje się jednak, że podtrzymuje zaczerpnięty z teologii trynitarnej ojców kapadockich pogląd o hipostazie jako o „swoistej naturze” (fysis idike) obdarzonej indywidualnymi przymiotami (idiomata).