Szlak karawanowy przyczynił się do pewnego rozprzestrzenienia, a przynajmniej przeniesienia jego kultu dalej na wschód, czego dowodzi stwierdzenie go w odkrytym przez J.H. Breasteda i F. Cumonta sanktuarium w Dura Europos. Z datowania miejscowych fresków wynika, iż kult palmyreńskiej triady w epoce rzymskiej utrzymywał się tam co najmniej w ciągu II wieku n.e. (po 145 r.)C. Hopkins, dz. cyt..
Zobacz też Bóstwa solarne Palmyra Aglibol
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
H.J.W. Drijvers, The Religion of Palmyra (Iconography of religions), Leiden 1976
Michał Gawlikowski, Sztuka Syrii, Warszawa 1976 Sztuka Palmyry ze zbiorów Arabskiej Republiki Syryjskiej. 50 lat polskich wykopalisk na Bliskim Wschodzie [katalog wystawy w Muzeum Narodowym], Warszawa 1986 Clark Hopkins, The Palmyrene Gods at Dura-Europos [w] „Journal of the American Oriental Society” t. 51/2 (1931), ss. 119-137 Lucinda Dirven, The Palmyrene Gods at Dura-Europos: a study of religious interaction in Roman Syria, RGRW, Boston, 1999.
Kategoria:Bóstwa solarne