Jednakże badania Godfrey i współpracowników oceniły prawdopodobieństwo przynależności Babakotia do lemurów trawożernych na 0,02, a owocożernych na 0,98. Uznano też, że obficie uzupełniała swą dietę nasionami (być może jadła najwięcej nasion z Palaeopropithecidae). Dzisiaj podobną dietą cechują się goryl zachodni, orangutan borneański, saki szara, saki białolica oraz Cacajao rubicunda. Grube ślady zużycia zębów Babakotia i w mniejszym stopniu innych przedstawicieli jej rodziny przypominają te zdobiące zęby nasionożernych pazurkowcowatych. Palaeopropithecidae konsumowały też dużo liści. U wszystkich Palaeopropithecidae, a więc też u Babakotia radofilai, uzębienie stałe wyrzynało się wcześnie, podobnie jak u Indriidae, co zwiększało przeżywalność młodych podczas pierwszej pory suchej po odstawieniu od piersi.
Wyginięcie Ponieważ w geologicznej skali czasu zwierzę wymarło stosunkowo niedawno i znane jest jedynie z pozostałości subfosylnych, uznaje się je za współczesną formę madagaskarskiego lemura. Babakotia radofilai żyła podczas holocenu. Sądzi się, że zniknęła niedługo po przybyciu na wyspę ludzi, być może podczas drugiego tysiąclecia naszej ery. Jednakże jedyne datowanie radiowęglowe zastosowane w tym przypadku oznaczyło wiek znaleziska na pomiędzy 3100 a 2880 przed Chrystusem.
Przypisy
Kategoria:Lemurowe Kategoria:Wymarłe ssaki Afryki Kategoria:Wymarłe naczelne Kategoria:Wymarłe ssaki holocenu