Z drugiej strony Babkotia zachowała służący do przeczesywania futra pazur na drugim palcu stopy.
Rozmieszczenie geograficzne i ekologia Jak wszystkie inne lemury, Babakotia radofilai należy do endemitów Madagaskaru. Jej szczątki znaleziono jedynie w krasowej jaskini w masywie Ankarana w obrębie Réserve spéciale d'Ankarana, jak też w Anjohibe, co wskazuje, że swoim zasięgiem obejmowała północ oraz północny zachód wyspy. Ograniczony zasięg tego nadrzewnego naczelnego, zwłaszcza w czasie, gdy większa część Madagaskaru była porośnięta lasem, wynikać może ze specyfiki siedliska, zasady Gausego lub innych, nieznanych czynników. Sympatrycznie występowały z nią Palaeopropithecus maximus i Mesopropithecus dolichobrachion
.
Bazując na wielkości ciała, morfologii trzonowców i analizie mikroskopowej zużycia zębów, uznaje się Babakotia radofilai za liściożerną, uzupełniającą swą dietę owocami i twardymi nasionami (jak Palaeopropithecus), niekiedy uważa się ją za jedzącą nasiona i inny twardy pokarm. Badania mikrourazów zębów zwierzęcia nie przeczą liścio- i nasionożerności, jednakże występują na nich pewne niewielkie różnice w porównaniu z innymi lemurami o podobnym jadłospisie. Świadczy to o niewielkich odrębnościach.