Pod koniec lata 1979 została wezwana przez Valery’ego Giscarda d’Estaing do jego willi w Dzielnicy XVI. 22 maja zaprosił ją do stolicy Francji, oficjalnie, by zweryfikować plotki na temat niesnasek między nim a Bokassą. Po przybyciu Giscard ostrzegł ją o „wielkim poruszeniu w Bangi”Diane Ducret, Kobiety dyktatorów, Wydawnictwo Znak, Kraków, 2012, , s. 207., tłum. Maria Rostworowska. i wyraził prośbę, by namówiła męża do szybkiej abdykacji w zamian za azyl we Francji. Catherine zrobiła to, dzwoniąc do Jeana-Bedela z prywatnej linii, na co ten nie przystałDiane Ducret, Kobiety dyktatorów, Wydawnictwo Znak, Kraków, 2012, , s. 207–208., tłum. Maria Rostworowska.. 21 września 1979 próbowała go odwieść od zamiaru powrotu do Bangi w rozmowie telefonicznej. Dopiero pod koniec listopada tego roku przyjechała do Indenie, ubogiej dzielnicy stolicy Wybrzeża Kości Słoniowej, gdzie znalazł się Bokassa. Przedtem sprzedała m.in. większość przedmiotów z ich willi we Francji oraz opróżniła konto bankowe w Romorantin (kilka tysięcy franków). Na sprzedaż miały też pójść z jej inicjatywy insygnia cesarskie. Załatwiła sobie również zaświadczenie lekarskie z 8 listopada z kliniki w Neuilly, zabraniające wszelkich kontaktów seksualnych między nimi.