W 1817 roku Wilhelm I zakłada w Gandawie nowy uniwersytet i zawiera z miastem umowę, że biblioteka, meble i książki na czas nieokreślony zostaną przekazane nowej uczelni. W 1820 roku architekt miejski Roelandt dobudowuje do istniejącego budynku ganek z kolumnadą. W XIX wieku budynek biblioteki był kilkakrotnie remontowany tak, aby sprostać potrzebom użytkowników. Zbiory były wzbogacane poprzez zakup prywatnych kolekcji oraz darowizny mieszkańców Gandawy i pracowników uczelni. Kolekcja nazywana Gandavensia zawiera około miliona dokumentów, publikacji i wycinków zgromadzonych przez głównego bibliotekarza Ferdinanda Vander Haeghena i dokumentuje historię XIX-wiecznej Gandawy.
Budynek opactwa, a potem biblioteki powstał jednak na terenach podmokłych. Wody gruntowe przesiąkały do piwnic i magazynów, a książki niszczały od wilgoci. Problemem było również ogrzewanie wysokich pomieszczeń, brak miejsca na nowe, rozrastające się zbiory i lokalizacja, a nowe wydziały uczelni powstały w odległych dzielnicach miasta. Już na przełomie XIX i XX wieku próbowano zbudować nowy budynek biblioteki lokując ją na terenie Blandijnbergu. Jednak protesty mieszkańców i brak środków nie pozwoliły na realizację tych planów. Przygotowanie planów nowego budynku zlecono dopiero w 1933 roku architektowi Henry'emu van de Velde. Nadał on mu formę wieży.