taka też tendencja obserwowana była u Itelmenów.
Od drugiej połowy II tysiąclecia p.n.e. mieszkańcy Kamczatki pogrążyli się w gwałtownych walkach i wojnach, charakterystycznych dla zdemoralizowanych związków plemiennych.
Na początku XVIII wieku, w pierwszych latach po odkryciu Kamczatki przez Europejczyków, w rejonie ust´-bolszerieckim było co najmniej 27 osad Itelmenównad Jeziorem Kurylskim – 4, nad rzekami: Oziornaja – 2, Jawinskaja – 2, Koszegoczek – 1, Gołygino – 4, Opała – 2, Bolszaja, Bystraja i Płotnikowa – 6, Amczagacza – 1, Utka – 2, Kichczik – 3. Zakłada się, że cała populacja w tym rejonie wynosiła około trzech tysięcy osób. Każda osada była wspólnotą kilku rodzin. Itelmeni mieszkali w ziemiankach, a latem w szałasach na wysokich słupach. Patriarcha - lokalny książę - przez Rosjan nazywany był - z jakuckiego - Tojon.
Itelmeni czcili boga Kutcha, którego uznawali za stwórcę, a niezrozumiałe zjawiska naturalne wiązali z duchami dobra i zła. Tradycyjne zajmowali się rybołówstwem i myślistwem. Nie znali żelaza, a narzędzia wykonywali z kamienia, kości i drewna.
W XVI-XVIII w.