Mieli oni oddane do swego użytku pomieszczenia mieszkalne i gospodarcze („anbar” albo „ambar”, czyli spichlerz, czy też magazyn na suszoną rybę - jukołę) i byli swoistą gwarancją bezpieczeństwa europejskich osadników.
thumb|360px|Wulkan Kambalnyj położony na granicy rejonu ust´-bolszerieckiego i jelizowskiegothumb|360px|Jezioro Kurylskie w rejonie ust´-bolszerieckim; na pierwszym planie wody wypływającej z jeziora rzeki Oziernajathumb|360px|Rzeka Oziernaja wypływająca z Jeziora Kurylskiego na zachód, przez rejon ust´-bolszeriecki, w stronę Morza Ochockiego Siedliska wybudowane na wzniesieniach nie zalewanych podczas przyborów rzeki Bolszaja i jej licznych kanałów, odgałęzień i dopływów już w 1727 były przez Vitusa Beringa nazywane „Bolszerieck”; w samej zaś twierdzy znajdowały się pomieszczenia administracyjne i urzędowe. Tak zwany „bolszerieckij prisud”, czyli obszar odpowiedzialności Ostroga Bolszerieckiego, rozciągał się nad rzeką Worowskaja, przez tundrę Ganalskaja do rzeki Awacza i Zatoki Awaczyńskiej na północy i wschodzie aż do Przylądka Łopatka na południu.