Długie, prętowate kości powiekowe były zlokalizowane nad oczami i przybierały wygląd ciężkich, kostnych brwi.

Tescelozaur miał krótkie, szerokie, pięciopalczaste dłonie oraz czteropalczaste stopy zakończone kopytkowato. Długi ogon od części środkowej do końca wzmacniały skostniałe ścięgna, redukujące jego giętkość. Szeroka klatka piersiowa oznaczała też, że miał szerokie plecy. Kończyny cechowały się solidną budową. Dzięki swym długim przednim łapom i szerokim dłoniom zwierzę mogło być zdolne do poruszania się na czterech łapach. Ta hipoteza nie została szeroko przedyskutowana w literaturze naukowej, choć pojawia się w pracach popularnonaukowych. Charles Mortram Sternberg przedstawił próbę rekonstrukcji zwierzęcia z kością ramienną ułożoną prostopadle do ciała. Według innych propozycji kość ta mogła być zlokalizowana wzdłuż boku. Jak zauważył Peter Galton, kości kończyny górnej u większości ptasiomiednicznych łączą się stawowo z barkiem poprzez powierzchnię stawową tworzoną przez cały koniec bliższy kości, w przeciwieństwie do ssaków wytwarzających w tym miejscu główkę i panewkę. Ułożenie powierzchni różni się od obserwowanego w przypadku Hypsilophodon i zwierząt-biegaczy w ogólności.