popularność wśród osób dorosłych zaczęły zyskiwać seriale anime takie jak Uchū senkan Yamato i Kidō Senshi Gundam, czemu towarzyszyło pojawienie się kół tworzących nieoficjalnie publikacje z bohaterami z tych produkcji (fan fiction). W twórczości kobiet uczestniczących w targach narodził się wówczas gatunek yaoi, przedstawiający seksualne relacje między męskimi postaciami z mang i anime. W następnych latach fanowskie parodie stały się najpopularniejszą kategorią dōjinshi.
W latach 70. stopniowo rosła liczba mężczyzn będących fanami mang shōjo, ale pozostawali oni mniejszością uczestników Comiketu. Sytuacja ta zaczęła się zmieniać w roku 1979. Wówczas, w odpowiedzi na przeważającą liczbę publikacji dla dziewcząt i kobiet, kilku mangaków, w tym Hideo Azuma, zapoczątkowało gatunek loliconu. Tworzone przez nich dōjinshi pod względem stylistyki przypominały mangi shōjo, jednak przedstawiały żeńskie postacie w seksualnych sytuacjach. Już dwa lata później targi odwiedzało ok. 9 tys. osób, z których większość stanowili mężczyźni. „Lolicon boom” trwał do 1986 roku, kiedy na pierwsze miejsce pod względem popularności wysunęły się publikacje z gatunku yaoi parodiujące serię Captain Tsubasa (pol. Kapitan Jastrząb). Gatunek ten zaczął odgrywać kluczową rolę w kulturze żeńskiej części otaku.