W ciągu następnego roku frekwencja wzrosła niemal dwukrotnie (do około 60 tys. osób w zimie 1987 roku), a najliczniejszą grupę ponownie stanowiły kobiety. W tym czasie Comiket został wydłużony do dwóch dni (po jednym dla kobiet i mężczyzn). Po zakończeniu wydawania mangi Captain Tsubasa twórczość kobiet skupiła się na seriach Saint Seiya (pol. Rycerze Zodiaku) i Yoroiden Samurai Troopers.
Choć Comiket był początkowo postrzegany jako miejsce, w którym amatorzy mogli doskonalić swoje umiejętności w tworzeniu mang przed rozpoczęciem profesjonalnej kariery, w latach 80. podział na twórców profesjonalnych i amatorów zaczął się zacierać. Niektórzy autorzy dōjinshi (np. Rumiko Takahashi, grupa Clamp) nadal kontynuowali uczestnictwo w targach pomimo osiągnięcia sukcesu na rynku wydawniczym. Comiket zapewniał twórcom możliwość realizacji wolności twórczej bez ograniczeń nakładanych przez firmy wydawnicze, dlatego na początku lat 90. swoje prace zaczęli tu publikować także profesjonalni mangacy niezwiązani wcześniej z rynkiem dōjinshi.