W sierpniu 1914 objął jako administrator majątek Doruchów i zarządzał nim do 1918, kiedy to przeniósł się do Wroniaw, gdzie rok później poślubił Annę z Grabskich. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości równocześnie zarządzał wroniawskim majątkiem i był twórcą wolsztyńskiego sądu powiatowego. W dniu 1 lipca 1929 został powołany na Generalnego Zarządcę Dóbr Fundacji im. Sułkowskich i funkcję tę pełnił do śmierci. W 1938 napisał i opublikował pracę "Zamek i Klucz Rydzyński" oraz przygotował materiały do monografii rydzyńskiego kościoła. W sierpniu 1939 razem z rodziną wyjechał do Warszawy, a następnie do Janowa Lubelskiego, skąd przez Kraków przedostał się do Leszna. Zagrożony aresztowaniem ukrył się u krewnych w Kurcewie, mimo to razem z rodziną aresztowano go 28 października 1939 i początkowo uwięziono w Cerekwicy, a następnie przetransportowano do Opoczna. Dzięki wstawiennictwu P. Freytaga, którego syn był uczniem rydzyńskiego gimnazjum rodzina Preibiszów została uwolniona i przeniosła się początkowo do Rożenka, a następnie do Krakowa, gdzie Leon Preibisz zaangażował się w działalność Rady Głównej Opiekuńczej. Po ataku serca w listopadzie 1941 powrócił do majątku Freytagów w Rożenku, gdzie był rezydentem, tłumaczył pisma i uczył dzieci gospodarza języków obcych.