Szacunki te uznano za właściwsze, ponieważ twarda kość korowa w połowie trzonu kości udowej dźwigała ciężar zwierzęcia, więc jej grubość lepiej korelowała z jego masą, niż średnica w połowie trzonu, obejmująca zarówno twardą część korową jak i kość gąbczastą. Jedynym kopalnym naczelnym, który mógł być większy od Archaeoindris, był Gigantopithecus blacki, bliski krewny orangutana.
Jak wszystkie 3 gatunki Palaeopropithecus, Archaeoindris wykazywał zaawansowane cechy niespotykane u dwóch bardziej bazalnych rodzajów Palaeopropithecidae. Cechy te obejmowały spłaszczone auditory bullae i parzyste wyrośla kostne w okolicy nozdrzy zewnętrznych tworzone przez część kości przedszczękowej (przysiecznej) i nosowej. Czaszka była szersza, niż u Megaladapis, ale krótsza. Mierzyła 269 mm. Również twarzą naczelny nie dorównywał długością Palaeopropithecus. Jego oczy kierowały się prosto do przodu. Puszka mózgowa była niewielka i uniesiona względem twarzy, inaczej niż u Palaeopropithecus. Czaszka zwęża się za oczodołami (postorbital constriction). Czaszka nosi niski, ale szeroki grzebień strzałkowy, wzniesienie kostne na szczycie czaszki, do którego przyczepiają się mięśnie. Grzebienie karkowe były potężne, ale mniejsze. Stanowiły miejsce przyczepu mięśni szyi.