W jego poezji odczuwa się niespokojne poszukiwanie sensu w życiu i rozczarowanie, rozpacz, ubolewanie nad światem i samym sobą. Jego ówczesne tytanistyczne nastroje, w których ukazywała się jego natura, zrobiły zeń bezideowca. Czuł dystans do „tłumu”, co było odbiciem filozofii Nietzschego, choć idea nadczłowieka nie przekonała Levstika. Nie wątpił, że Słowenia ma przyszłość, choć obawiał się pasywności „tłumu”, jak w roku 1900 u Cankara. Inspiracji do swojej poezji miłosnej szukał w Erotyce Cankara i w zbiorze Čaša opojnosti Otona Župančiča. Powtarza się motyw zdrady małżeńskiej z Erotyki, z tym, że u Levstika kochanek jest jednocześnie zabójcą męża (Romanca, 1906). Motywy mają także zabarwienie erotyczne, są ironiczne i naturalistyczne (Faust, 1906). Metaforyka często pochodzi z antyku. Z powodu tych cech jego twórczości, zalicza się go do słoweńskich parnasowców. W roku 1910 napisał kilka utworów, które metaforyką i formą są zbliżone do futuryzmu Marinettiego, czym zakończył tworzenie poezji.