Utwór jest realistyczny, choć szczegółowe opisy natury, niektóre sceny i biologiczne pojmowanie życia są naturalistyczne. Čander jest jedną z pierwszych słoweńskich postaci o rozdwojonej jaźni, rozdarte między patologicznym erosem i pragnieniem spełnienia.
Kolejna powieść, Sphinx patria(1910) opowiada o życiu artystów i cechuje ją brak fabuły. Malarz Marjan Andrej wraca z Paryża do Lublany. Podczas spotkań z artystami w ich pracowniach i kawiarniach rozmawia z nimi m.in. o przywiązaniu twórcy do ziemi ojczystej, o konflikcie między artystami a publiką. W powieści występują ówcześni słoweńscy artyści; porusza on problematykę generacji Levstika. Utwór nie został ukończony, ponieważ autor nie chciał współpracować z pismem Slovan, którego redaktor, Ilešič, był propagatorem języka chorwackiego jako języka literackiego Słoweńców. Kiedy redaktorem Slovana został Oton Župančič, Levstik wznowił współpracę z czasopismem, wydając krótkie opowiadanie Janovo (1914). Jest to utwór z wątkami autobiograficznymi, kontynuujący temat ojczyzny, poruszony w powieści Sphinx patria - ojczyzna powinna mieć dla inteligenta większe znaczenie niż kosmopolityzm. Kosmopolita i romantyk Jakob jest twórcą w ojczyźnie. Po śmierci ojca marnotrawi czas i pieniądze w wiejskiej karczmie, a także przeżywa namiętny romans z nauczycielką.