W noweli Razmišljeni Vid depoetyzuje matkę, która woli poświęcić syna niż dobrobyt. W noweli Mlada Breda in slepec pokazuje, jak ślepiec zamienia „świat światła i barw” na „świat głosów i zapachów”. Ostatnia nowela w Obsojencih, Rikard Malloprou również opisuje patologiczne zachowanie - zdrowemu bohaterowi utworu, Rikardowi, wydaje się, że jest garbaty. Mniemanie to staje się obsesją i doprowadza do omamów, cynizmu i sadyzmu.
Pierwszym obszerniejszym tekstem Levstika była powieść Blagorodje doktor Ambrož Čander wydana przez Ljubljanski zvon w roku 1909. Utwór w ironiczny i humorystyczny sposób przedstawia słoweńską burżuazję i, według Cankara, ośmiesza jej miłość do ojczyzny. Lekarz Čander jest nadczłowiekiem bez uczuć, dla którego miłość to tylko eksperyment. Skutkiem jego wyuzdania i nadużywania alkoholu są halucynacje. W malignie lekarz wyobraża sobie, jak odrodzony duchowo przenosi się do nowego miejsca pracy. Na przyjęciu spotyka miłość z młodości i zdaje sobie wraz z nią sprawę z niesprawiedliwości losu. Choć starają się uciec w świat „miłości i piękna”, czeka na nich tylko wstręt i rozczarowanie. Kiedy lekarz budzi się z majaków, w końcu dostrzega swoje życiowe błędy i popełnia samobójstwo. W powieści przeplatają się rzeczywiste i nieprawdziwe zdarzenia, a także syntetyczny i analityczny sposób narracji.