objął funkcję zastępcy szefa wydziału kulturalno-oświatowego Ministerstwa Kultury Narodowej, a następnie został kierownikiem Głównego Muzeum-Archiwum Wojskowo-Historycznego Armii Czynnej URL. Pod koniec 1920 r. wraz z pozostałymi wojskowymi ukraińskimi został internowany w Polsce. Osadzono go w obozie internowania w Tarnowie. W 1921 r. zorganizował, a następnie objął kierownictwo Towarzystwa Literacko-Artystycznego „Sonceswit”. Od 1922 r. wydawał z jego ramienia almanach. W 1923 r., po wypuszczeniu na wolność, wyjechał do Czechosłowacji. Przeniósł do Pragi zbiory Głównego Muzeum-Archiwum Wojskowo-Historycznego Armii Czynnej URL, które przekształcił w Ukraińskie Muzeum-Archiwum Narodowe przy Ukraińskim Komitecie Narodowym, zaś od 1925 r. przy Ukraińskim Instytucie Państwowym. Był członkiem Komitetu Muzeum-Archiwum Wyzwolenia Ukrainy. Wszedł w skład kolegium redakcyjnego pisma „Wisnyk muzeju-archiwu”. Wydał kolejny tomik wierszy pt. „Nerozcwili ranky”. Od 1930 r. był referentem Ukraińskiego Gabinetu Historycznego. Otrzymał tytuł doktora Ukraińskiego Wyższego Instytutu Pedagogicznego w Pradze. W 1933 r. zamieszkał w Mukaczewie na Rusi Zakarpackiej. W 1935 r. współtworzył Towarzystwo Etnograficzne Rusi Zakarpackiej.