W roku 1932 zwrócił się w stronę socrealizmu pisząc opowiadanie więzienne Celica. Autor opisuje własne przeżycia podczas aresztu w roku 1914 i poprzez korowód barwnych postaci szkicuje portret człowieka, który marzył o wolności.
O czasie przed drugą wojną światową Kozak opowiada w zbiorze krótkich esejów Maske (1940), w którym zawiera także opis Lublany i swoich wspomnień z dzieciństwa. Po wojnie wydaje książkę Blodnje (1946), w której analizuje proces powstawania jego światopoglądu i stosunku do literatury. Najlepszym utworem jego autorstwa jest Lesena žlica (1947 i 1952), w którym wspomnienia autora przeplatają się z kroniką narodu słoweńskiego.
Powojenne życie opisał w utworach Agrarna reforma (1947), Gašper Osat (1949), Balada o ulici v neenakih kiticah (1956), a także w reportażu z podróży Za prekmurskimi kolniki (1934), satyrycznej baśni Špridion (1937) i w dziecięcym portrecie Aleš (1953). Jego ostatnim dziełem jest narracyjna powieść Pavljihova kronika (1964).
Jego dzieła zawierają wiele refleksji, poruszają tematy społeczne, a także promują humanizm i postęp. Skupia się na osobistych doświadczeniach i poznaniu. Jego narracyjna eseistyka stała się wzorem dla innych twórców lat 30.