Nikołaj Aleksiejewicz Zujew, (ur. w 1892, zm. 22 stycznia 1953 w Nowym Jorku) – rosyjski wojskowy (pułkownik), emigracyjny działacz wojskowy, współpracownik Abwehry podczas II wojny światowej.
Po wybuchu wojny rosyjsko-japońskiej wstąpił ochotniczo do armii carskiej w wieku 13 lat. Służył w Samodzielnym Korpusie Straży Pogranicznej Zaamurskiego Okręgu Wojskowego. Dwukrotnie przedzierał się z depeszami do dowództwa rosyjskiego z oblężonego przez Japończyków Portu Artur. W czasie jednej z akcji kurierskich dostał się do niewoli, ale zdołał zbiec i powrócić do pozycji rosyjskich. Po zakończeniu wojny Nikołaj A. Zujew ukończył korpus kadetów w Symbirsku, a następnie michajłowską szkołę artyleryjską. Brał udział w I wojnie światowej. Służył w Syberyjskiej Brygadzie Artylerii. Dwukrotnie był ranny. Odznaczony trzykrotnie Orderem Świętego Jerzego 2, 3 i 4 klasy. W 1918 wstąpił do nowo formowanych wojsk Białych gen. Antona I. Denikina. Walczył w szeregach załogi pociągu pancernego „Oficer”, zostając jego dowódcą. Po mianowaniu na stopień pułkownika objął dowództwo jednego z dywizjonów pociągów pancernych. W połowie października 1920 r. wraz z wojskami Białych został ewakuowany z Krymu do Gallipoli. Na emigracji zamieszkał w Bułgarii. Następnie przeniósł się do Paryża, gdzie pracował jako szofer taksówki.