Dobry opis odkrycia Birkelanda zawarty jest w książce Lucy Jango.
Profesor Emerytowany Laboratorium Alfvéna w Szwecji, Carl-Gunne Fälthammar, napisał: „Powód, dla którego prądy Birkelanda są szczególnie interesujące jest taki, że w plazmie zmuszonej do przenoszenia ich, powodują one szereg procesów (fale, niestabilności, formowanie delikatnych struktur). Prowadzi to do takich konsekwencji, jak przyspieszanie naładowanych cząstek, zarówno dodatnich, jak i ujemnych, oraz separacja elementów (jak wyrzucanie jonów tlenu). Wszystkie te rodzaje zjawisk powinny być w ogólnym kręgu zainteresowań astrofizyków, daleko szerszym niż do zrozumienia środowiska kosmicznego Ziemi”. thumb|300px|Zorzo-podobne prądy Birkelanda stworzone przez naukowca Kristiana Birkelanda w swojej terrelli, będącej namagnetyzowaną kulistą anodą w komorze próżniowej.
Charakterystyka Zorzowy prąd Birkelanda w czasie spokoju przenosi około 100000 amperów, a podczas zaburzeń geomagnetycznych więcej niż 1 milion amperów. Już w 1908 roku Birkeland określił parametry prądów na „kilkaset kilometrów wysokości i natężenie do miliona amperów”. Prądy jonosferyczne połączone z prądami przyległymi do pola nagrzewają górną atmosferę ze względu na skończoną przewodność jonosfery.