Wiązka po wysokiej stronie zorzy jest powiązana z Regionem 1 a wiązka po niskiej stronie – z Regionem 2.
Prądy zostały przewidziane w 1908 roku przez Norweskiego badacza i fizyka Kristiana Birkelanda, który podjął ekspedycje za koło podbiegunowe w celu studiowania zorzy polarnej. Zauważył on, używając prostych przyrządów do pomiaru pola magnetycznego, że wraz z pojawieniem się zorzy zmieniają się kierunki igieł magnetometrów, co potwierdzało odkrycia Andersa Celsiusa i jego asystenta Olofa Hjortera sprzed przeszło wieku wcześniej. Oznaczało to niezbicie istnienie prądów elektrycznych w atmosferze. Birkeland teoretyzował, że być może Słońce wypuszcza promienie katodowe out-of-print, full text online., a drobiny tego, co dziś nazywamy wiatrem słonecznym, dostają się w ziemskie pole magnetyczne i tworzą prądy, które powodują zorzę. Jego przekonania były lekceważone przez innych badaczy, ale w roku 1967 satelita wystrzelony w rejon zorzowy potwierdził istnienie prądów przewidzianych przez Birkelanda. Aby uhonorować jego i jego teorię, nazwano je prądami Birkelanda.