W związku z tym, że Czesław Chomicki poinformował swoją żonę o planowanym zaostrzeniu swojego protestu od 25 maja 1977 (miał głodować w turach dwustugodzinnych), na ten sam dzień zaplanowano rozpoczęcie głodówki. Głodówka rozpoczęła się faktycznie już 24 maja 1977 w godzinach wieczornych, gdyż obawiano się, że 25 maja funkcjonariusze milicji uniemożliwią protestującym wejście do kościoła. Rozpoczęli ją Bogusława Blajfer, Bohdan Cywiński (który w związku z tym podał się do dymisji z funkcji redaktora naczelnego „Znaku”), Jerzy Geresz, Aleksander Hauke-Ligowski, Barbara Toruńczyk i Henryk Wujec. 25 maja w godzinach rannych dołączyły do nich przybyłe z Radomia Danuta Chomicka i Lucyna Chomicka (żona i siostra Czesława Chomickiego), a jako kolejni Eugeniusz Kloc i Ozjasz Szechter (25 maja wieczorem), Joanna Szczęsna (26 maja), Stanisław Barańczak, Zenon Pałka i Kazimierz Świtoń (27 maja). Ten ostatni o głodówce dowiedział się z Radia Wolna Europa. 28 maja głodówkę w więzieniu mokotowskim rozpoczął także w geście solidarności aresztowany członek KOR-u Jan Józef Lipski. Mężem zaufania protestujących i ich rzecznikiem był od początku Tadeusz MazowieckiAndrzej Friszke, Oaza na Kopernika. Klub Inteligencji Katolickiej. 1956–1989, Biblioteka „Więzi”, Warszawa 1997, s.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Głodówka w kościele św. Marcina w Warszawie · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.