179, który codziennie odwiedzał kościół, a w swoim mieszkaniu urządzał nieformalne konferencje prasowe.
W oświadczeniu przygotowanym przez Bohdana Cywińskiego, Aleksandra Hauke-Ligowskiego i Tadeusza Mazowieckiego głodujący apelowali o uwolnienie robotników skazanych za protesty czerwcowe oraz aresztowanych osób zaangażowanych w pomoc skazanym i ich rodzinom, a także, wskazując na nieskuteczność dotychczasowych apeli, informowali o podjęciu siedmiodniowej głodówki jako formy walki o sprawiedliwość i godność człowieka bez użycia przemocy. Oświadczenie to Tadeusz Mazowiecki przekazał w oryginale Radzie Państwa, a w odpisach Episkopatowi Polski, Polskiej Agencji Prasowej oraz dziennikarzom krajowym i zagranicznym.
Władze PRL nie zdecydowały się na jakąkolwiek akcję uniemożliwiającą protest. Jedynie w oficjalnej prasie warszawskiej ukazały się krytyczne artykuły, w których próbowano podważyć intencje głodujących (m.in. Ekshibicjonizm polityczny Dominika Horodyńskiego w „Trybunie Ludu”, Mistyfikacja i boczne wyjście Anny Kłodzińskiej w „Życiu Warszawy”).