Datę ery bizantyńskiej po raz pierwszy ustalił na 21 marca 5507 roku w swoim dziele anonimowy autor Kroniki Paschalnej w latach 30. VII stulecia. Przesuwając datę stworzenia świata kierował się zamiarem uzgodnienia jej z rytmem indykcji, 15-letnich cykli podatkowych, służących w Bizancjum od 312 roku do oznaczania czasu. Pomiędzy ustaloną przez autora Kroniki Wielkanocnej datą stworzenia świata a datą pierwszej indykcji mieści się 588 cykli indykcji. Z czasem datę marcową wyparła bardziej popularna data 29 sierpnia, którą dla wygody korzystania z kalendarza, przesunięto o trzy dni, na 1 września. Pociągnęło to za sobą zmianę roku na 5508. Ostatecznie jako data początku ery bizantyńskiej utrwalił się 1 września 5509 roku. Po raz pierwszy posłużono się na dokumencie synodu z 691 roku (datowanym na 6199 rok od stworzenia świata). System ten upowszechnił się w ciągu VIII stulecia, wypierając konkurencyjną erę aleksandryjską i przetrwał do upadku Cesarstwa Bizantyńskiego w 1453 roku. Pod panowaniem tureckim zastosowanie ery bizantyńskiej ograniczono do życia religijnego, w życiu codziennym ustąpiła ona miejsce kalendarzowi tureckiemu i erze mahometańskiej. Do końca XVII wieku era bizantyńska była oficjalnym systemem oznaczania czasu w Rosji.