Józef Flawiusz w Contra Apionem dowodził, że żydowskie źródła historyczne obejmują okres około 5000 lat. Pod koniec II wieku Teofil z Antiochii posługując się Septuagintą wyliczył, że świat został stworzony około roku 5515. Około 221 roku Sekstus Juliusz Afrykański z Aleksandrii posługując się danymi biblijnymi i dostępną ówcześnie wiedzą astronomiczną ustalił datę stworzenia świata na 5503 rok (era Sekstusa Juliusza Afrykańskiego), przy czym początek roku wyznaczył na 25 marca, ówczesną datę wiosennego zrównania dnia z nocą. Na początku V wieku dwaj mnisi aleksandryjscy Panodoros i Anonnios, stosując różne metody obliczeń, ustalili datę stworzenia świata na 5493/92 rok przed Chr (era aleksandryjska). Panodoros doszedł do swojego wyniku na podstawie analizy kroniki władców egipskich, za początek roku uznając egipską datę Nowego Roku: 29 sierpnia. Anonnios posługując się udoskonaloną metodą Sekstusa Juliusza Afrykańskiego doszedł do takiego samego jak Panodoros wyniku, za początek roku uznając datę wiosennego przesilenia słonecznego, które w tym czasie ustalono na 21 marca.