Antyneoplastony – grupa peptydów, ich pochodnych oraz ich mieszanin. Obecne są we krwi i moczu ludzi, badane są jako potencjalne leki przeciwnowotworowe. Opisane zostały w 1967 roku przez Stanisława Burzyńskiego. W latach siedemdziesiątych Burzyński zasugerował, że w organizmach osób chorych na raka występują one na niższym poziomie. Wysunął hipotezę, że ich uzupełnienie może dać efekt terapeutyczny. W 1977 roku opatentował je i nazwał „antyneoplastonami”, a w 1980 roku opracował metodę ich syntezy chemicznej. Według Burzyńskiego antyneoplastony działają na zasadzie przełączników genów, włączają geny supresorowe, które uaktywniają program śmierci komórkowej, zabijając w ten sposób jedynie komórki rakowe bez uszkadzania komórek zdrowych.
Badania kliniczne Według badań laboratoryjnych przeprowadzonych przez Burzyńskiego, antyneoplastony niszczą ludzkie komórki nowotworowe, nie mają natomiast wpływu na komórki nowotworowe u zwierząt. W badaniach japońskich stwierdzono, że do zahamowania rozwoju i zniszczenia ludzkich komórek raka wątroby potrzebne są wysokie dawki antyneoplastonów. W roku 1977 Burzyński otworzył Burzynski Clinic (Klinikę Burzyńskiego), w której rozpoczął terapię chorób nowotworowych antyneoplastonami.