Pod stopami Zbawiciela namalowano sferę w której widnieje gotycka w formach budowla. Sfera ta mimo niewielkich rozmiarów w skali całej kompozycji odgrywa tu kluczową rolę ze względu na istotę zbawienia. Kula ta mieści jednocześnie niebiański firmament oraz ziemię utożsamioną z żyjącą tam ludzkością, która ma zostać zbawiona dzięki zbawczej ofierze Chrystusa. On został w sposób dobitnie ukazany jako najdoskonalszy pośrednik między Ziemią a Królestwem Niebieskim. Postać Chrystusa stanowi dominantę nie tylko od strony kompozycyjnej - wypełnia środek obrazu, lecz także ideowej - zgodnie z teologią świętego Pawła, zmarły na krzyżu Chrystus jest znakiem przebłagania Ojca przez Syna, stanowi symbol przyjęcia przez Ojca ofiary Syna i przez nią pojednania z człowiekiem. Treści te dopełniały niegdyś ukazane na awersach niezachowanych skrzydeł wizerunki aniołów dzierżące w rękach arma Christi.
Obraz jest świadectwem żywych wówczas relacji artystycznych Gdańska z krajami zachodnimi, głównie Niderlandami.