Analiza Obraz z fary Głównego Miasta, reprezentuje późniejszą odmianę ikonograficzną Trójcy Świętej określaną mianem Pietas Domini, częstokroć określaną również pojęciem Pietas Patris. Obok Tronu Łaski (Tronus Gratiae) była najczęściej preferowanym w gotyku typem przedstawienia o charakterze trynitarnym, w kontekście pasyjnym. Oba warianty łączy naczelna treść o charakterze soteriologicznym, gdzie oprócz Chrystusa, do dzieła zbawienia ludzkości włączony zostaje Bóg Ojciec, a rola pośrednicza między Ojcem i Synem przypada Duchowi Świętemu, który podobnie jak w scenach późniejszego Zesłania ukazywany jest w postaci gołębicy. W przypadku Pietas Domini zostaje pominięty wątek Ukrzyżowania, podkreślono tu bardziej bezpośrednio wstawiennictwo i miłosierdzie Boga Ojca, który w sposób wymowny podtrzymuje ciało Chrystusa za ramiona, ponadto stanowi to znak Bożego ojcostwa i odpowiednik matczynej troski gdzie w przypadku Piet martwe ciało Chrystusa podtrzymuje Maria. Podtrzymywana przez anioły brokatowa, kunsztownie zdobiona kotara, stanowi tu nie tylko swoiste panneau dla istoty obrazu, lecz także jest aluzją do zasłony Sancta Sanctorum starotestamentowej Świątyni Jerozolimskiej.