Herbert Grundmann (ur. 14 lutego 1902Kaspar Elm: Grundmann, Herbert. w: Deutsche Biographische Enzyklopädie. Tom 4, strona 220 podaje jako datę urodzenia 20 lutego 1902. roku w Meerane, zm. 20 marca 1970 roku w Monachium) – niemiecki historyk, który badał zwłaszcza historię średniowiecza, a w szczególności religijne ruchy w tej epoce. Jako profesor wykładał historię średniowieczną na Uniwersytecie Albrechta w Królewcu i Westfalskim Uniwersytecie Wilhelma w Münsterze. W latach 1959–1970 był przewodniczącym Monumenta Germaniae Historica. W 1950 roku był redaktorem Archiv für Kulturgeschichte, jak również 8 i 9 wydania Gebhardt-Handbuch. Grundmann uważany jest za jedną z głównych postaci powojennej niemieckiej mediewistyki.
Życiorys Młodość Przodkowie Grundmanna byli drobnymi rolnikami i rzemieślnikami we wschodniej Saksonii. Jego ojciec z wykwalifikowanego handlowca przędzy awansował na współwłaściciela fabryki pończoch. Grundmann dystansował się od ojca i lepiej rozumiał się ze swoją matką. Łączyło go z nią zainteresowanie do muzyki, teatru i literatury. Od drugiego roku życia wychowywany bezwyznaniowo Grundmann dorastał w Chemnitz. W szkole był pod silnym wpływem wizji Oswalda Spenglera kulturalnego upadku w historii świata i nadchodzącej przyszłości.