Nacjonalizm nie wpłynął na dalszą akademicką karierę Grundmanna. Od 1933 roku był docentem Uniwersytetu w Lipsku. Szczególną przyjaźń nawiązał z Hermannem Heimpel, który w 1934 roku objął katedrę po Sigmundzie Hellmannie, którego odwołano z tego stanowiska w związku z antysemickimi przepisami. Obaj interesowali się średniowieczną historią prądów intelektualnych i rozpoczęli edycję pism kanonika z Kolonii Alexandera z Roes. Także jego krytyka interpretacji przynależności niemieckiej Mistrza Eckharta dokonanej przez Ericha Seebergsa w Historischen Zeitschrift nie wpłynęła na jego dalszą karierę akademickąBesprechung Grundmanns in der Historischen Zeitschrift Tom 152, 1935,strony 572–580.. W latach przed wybuchem wojny publikował rozprawy dotyczące historii i teologii Mistrza Eckharta, średniowiecznego rozumienia historii i kobiet w środowisku dworskim. W latach 1930 i 1940 zajmował się szczególnie kwestią „znaczenia państwa niemieckiego jako idei i rzeczywistości dla rozwoju państwa i narodu”. Kwestia ta powinna być punktem wyjściowym do badań nad „politycznymi formami i warunkami historii myśli niemieckiej i świadomości narodowej”Zitate bei Friedrich Baethgen: Herbert Grundmann 14.2.1902 – 20.3.1970. W: Jahrbuch der Bayerischen Akademie der Wissenschaften. 1970, strony 214–223, strona 219..