Salut 4 (DOS 4) – radziecka stacja kosmiczna wprowadzona na orbitę w ramach programu Salut. Baza wystartowała z Ziemi 26 grudnia 1974 roku, czyli przed zakończeniem istnienia Saluta 3 na orbitę, której pierwotne perygeum wynosiło 219 km, apogeum 270 km, okres orbitalny 89,1 min., a nachylenie orbity 51,6°. Od tej misji Rosjanie rozpoczęli program długotrwałych lotów; miały one doprowadzić do pobicia amerykańskiego rekordu ze Skylaba, a następnie trwać coraz dłużej. Lekarze radzieccy mieli na mocy porozumień związanych z lotem Sojuz-Apollo dostęp do wyników badań medycznych programu Skylab. Pierwsza załoga przebywała na pokładzie Saluta 4, podobnie jak pierwsza załoga Skylaba, dwadzieścia dziewięć dni.
Budowa i wyposażenie Podstawowe parametry stacji pozostały takie jak w poprzednich wersjach: długość – 21,4 m, średnica maksymalna – 4,15 m, masa – 18,9 tony, masa wraz z przycumowanym statkiem Sojuz – 25 ton, pojemność pomieszczeń – 100 m³. Powierzchnia układu baterii słonecznych wynosiła 42 m². Zamiast czterech płyt zainstalowano na niej tylko trzy płyty, ale o większej rozpiętości. Dwie umieszczono naprzeciw siebie, po „bokach” bazy, a trzecią – prostopadle do nich, na „grzbiecie” bazy.