Zastosowano przy tym zamocowania wahliwe, umożliwiające oddzielne skierowanie każdej płyty ku Słońcu, bez obracania w tym celu całej bazy.
Salut składał się z czterech członów o różnych rozmiarach i przeznaczeniu. Statek Sojuz łączył się z najwęższą częścią bazy, o stożkowym kształcie, stanowiącą łącznik, przez który można było przedostać się do właściwych pomieszczeń obiektu. Do zewnętrznych ścian członu przejściowego przymocowana była antena radiolokacyjna, wykorzystywana przy przeprowadzaniu operacji łączenia z Sojuzem. W członie zainstalowano też przyrządy służące do wykonywania operacji astronomicznych.
Kolejne dwie części miały postać walców o różnych rozmiarach, połączonych ze sobą krótkim kołnierzem stożkowym. Pierwsza z nich, o średnicy 2,9 m, zawierała aparaturę klimatyzacyjną i dwie śluzy do usuwania odpadów. W drugim członie, którego średnica wynosiła 4,15 m, umieszczony był węzeł sanitarny. Obie części stanowiły właściwe pomieszczenie robocze Saluta. Wnętrze stacji zostało wykonane zgodnie z zasadami ergonomii. M.in. ściany pomalowano na kolory pastelowe, które oddziałują łagodnie – zielony, żółty i błękitny. Przy centralnym pulpicie zainstalowano wygodne fotele. Umieszczono specjalne pasy, którymi kosmonauci się przypinali.