pełnych elektrokardiogramów. Badano również przebieg przemiany materii w organizmie w stanie nieważkości. W tym celu posługiwano się odpowiednim aparatem o nazwie „AMAK”. Podstawową rolę w utrzymaniu kondycji fizycznej i psychicznej spełniały przyrządy gimnastyczne. Składały się cykloergometru oraz trenażera z ruchomą bieżnią. Pierwszy z nich był to fotel wyposażony w pedały, które można było obracać nogami lub rękami. Kosmonauci mogli regulować obciążenie od 1 do 20 kg. Bieżnia ruchoma miała długość 90 cm i szerokości 40 cm. W czasie ćwiczeń kosmonauta był dociskany do niej gumowymi szelkami. Umożliwiało to chodzenie i bieg w stanie nieważkości. Odpowiednie szelki pozwalały na wykonywanie skoków w dal, a także naśladowanie podnoszenia ciężarów. W ciągu pierwszych dwu tygodni Gubariew i Greczko „przekręcili” na cykloergometrze odległość 1000 km, przeszli 100 km i przebiegli 150 km. „Podnieśli” też łącznie 20 tysięcy kg i wykonali 50 prób skoku w dal. Celem przeciwdziałania gromadzenia się krwi w górnej części ciała zakładali specjalne spodnie do dekompresji dolnej połowy organizmu. Badania z zakresu biologii i medycyny nie ograniczały się jedynie do członków załogi bazy. Na jej pokładzie znajdowały się również drobnoustroje, hodowle tkanek, wyższe rośliny, a nawet żaby.