Kosmonauci kontynuowali obserwacje powierzchni Ziemi i jej zasobów naturalnych, prowadzone wcześniej z pokładu Sojuzów i poprzednich stacji kosmicznych. Badania te były skorelowane z obserwacjami tych samych obszarów wykonywanymi przy użyciu środków konwencjonalnych – na powierzchni globu oraz z odpowiednio wyposażonych samolotów. Pierwsza załoga, która znalazła się na pokładzie Saluta – Aleksiej Gubariew i Gieorgij Grieczko – przebywała tam 29 dni. Misja potwierdziła wyniki ze Skylaba – przez miesiąc w stanie nieważkości ludzie zdążą się tylko częściowo do niej przyzwyczaić, a jednocześnie odzwyczajają się zupełnie od ziemskiej grawitacji. A więc misje powinny być dłuższe.
Sześć tygodni po nieudanej misji Sojuza 18-1 wystartowała załoga zapasowa – Piotr Klimuk i Witalij Siewastjanow. Obaj byli doświadczonymi kosmonautami; szczególnie Siewastjanow, który był jednym z członków załogi Sojuza 9 w 1970 roku, odbywając osiemnastodniowy lot. Dotarli do Saluta 4, którego urządzenia pracowały coraz gorzej. Urządzenia służące do usuwania wilgoci nie działały, okna były ciągle zamglone, zielonkawa pleśń zajmowała coraz większą powierzchnię ścian. Kosmonauci spędzili w tych warunkach 63 dni zanim pozwolono im powrócić na Ziemię.