Zmobilizowany w sierpniu 1939 roku otrzymał przydział do 73 pułku piechoty. Uczestniczył w wojnie obronnej jako dowódca drużyny, następnie plutonu, był ranny. Po kapitulacji z okolic Tomaszowa Lubelskiego przedostał się w cywilnym ubraniu do Sułkowa. Od października działał w konspiracji, w Organizacji Orła Białego, następnie Służbie Zwycięstwu Polski i Związku Walki Zbrojnej. Wykorzystując swoje przedwojenne zameldowanie w Katowicach organizował przerzuty ludzi ze Śląska przez Kraków na Słowację i Węgry.
Od września 1940 roku uczestniczył w organizacji struktur dywersji i sabotażu w Krakowie. Organizował bądź osobiście dowodził pierwszymi akcjami dywersyjnymi, w tym podpaleniem Kina „Wanda”, wykonywaniem wyroków na Polakach – konfidentach Gestapo, rozpoznaniem rezydencji Hansa Franka w Krzeszowicach. Po dekonspiracji krakowskich struktur ZWZ w marcu 1941 roku prowadził z podległymi ludźmi samodzielną działalność sabotażową i dywersyjną. W październiku 1942 roku podporządkował się rozkazom dowódcy Okręgu Kraków AK i objął stanowisko inspektora dywersji. Jako dowódca oddziałów dyspozycyjnych Kedywu w lutym 1944 roku zorganizował oddział partyzancki „Skok”, który na czas akcji „Burza” wszedł w skład samodzielnego batalionu partyzanckiego „Skała”.