28 sierpnia 1944 roku powrócił do Krakowa, gdzie do czasu rozwiązania Armii Krajowej pełnił funkcję dowódcy patroli specjalnych oraz oficera do specjalnych poruczeń przy dowódcy SBP „Skała”, majora Jana Pańczakiewicza.

Po wkroczeniu wojsk radzieckich do Krakowa odbył w przyspieszonym trybie studia prawnicze, uzyskując we wrześniu 1945 roku dyplom magistra. W październiku ujawnił się przed Komisją Likwidacyjną dla Spraw AK i został zweryfikowany w stopniu kapitana, awans ten nie był jednak uznany przez władze emigracyjne. W latach 1945–1948 studiował na Akademii Handlowej w Poznaniu, brał udział w organizacji i ochronie jednej z komisji podczas referendum 1946 roku. Po powrocie do Krakowa został mianowany aplikantem sądowym i w latach 1948–1950 odbył praktykę przy Sądzie Okręgowym w Krakowie. Następnie pracował jako radca prawny w różnych związkach Gminnych Spółdzielni oraz innych przedsiębiorstwach. Na przełomie lat 40. i 50. był inwigilowany i wielokrotnie przesłuchiwany przez funkcjonariuszy Urzędu Bezpieczeństwa. Po odbyciu aplikacji i złożeniu egzaminu adwokackiego, w latach 1955–1965 pracował w Zespole Adwokackim w Żywcu, łącząc praktyki adwokata i radcy prawnego. Po 1965 roku, nie mogąc uzyskać zezwolenia na przeniesienie praktyki adwokackiej do Krakowa, zrezygnował z niej, pozostając przy zawodzie radcy prawnego.