Harro Schulze-Boysen (ur. 2 września 1909 w Kilonii, zm. 22 grudnia 1942 w Berlinie-Plötzensee) – niemiecki oficer, publicysta i członek antynazistowskiego ruchu oporu.
Życiorys Był synem oficera marynarki Ericha Edgara Schulze i jego żony Marii Luizy Boysen, ze strony ojca spokrewniony z admirałem Alfredem von Tirpitzem. Młodość spędził w Duisburgu.
Jako uczeń gimnazjum brał udział w ruchu oporu przeciwko francuskiej okupacji Zagłębia Ruhry. Po maturze został w roku 1928 członkiem Zakonu Młodych Niemców. Czasowo należał także do Czarnego Frontu Otto Strassera.
Studiował prawo na Uniwersytecie we Freiburgu i Berlinie, studiów nie ukończył.
Rozczarowany partiami narodowymi i konserwatywnymi, które w niedostateczny sposób przeciwstawiały się narodowym socjalistom, zaczął interesować się systemem politycznym Związku Radzieckiego. W latach 1932/33 wydawał lewicowo-liberalne czasopismo "Der Gegner". 20 kwietnia 1933 pomieszczenia redakcyjne zostały zniszczone przez SS, a samego Schulze-Boysena na kilka dni pozbawiono wolności. Od 1934 r. był pracownikiem Ministerstwa Lotnictwa w Berlinie. Skupiał wokół siebie lewicowych antyfaszystów, poprzez Adama Kuckhoffa utrzymywał kontakt z innym opozycjonistą - Arvidem Harnackiem.