Hermann Heimpel (ur. 19 września 1901 w Monachium, zm. 23 grudnia 1988 w Getyndze) – niemiecki historyk i pedagog.

Życiorys Hermann Heimpel urodził się w protestanckiej rodzinie jako syn inżyniera pracującego na kolei. Uczęszczał do humanistycznego gimnazjum Theresien-Gymnasium w Monachium, któremu poświęca odrębny rozdział w swojej autobiograficznej powieści Die halbe Violine (wyd. 1949). Po zakończeniu pierwszej wojny światowej wstąpił do organizacji Freikorps, założonej przez Franza von EppErnst Klee: Das Personenlexikon zum Dritten Reich. Wer war was vor und nach 1945. Fischer Taschenbuch Verlag, wydanie drugie, Frankfurt nad Menem 2005, strona 239.. W 1924 roku doktoryzował się u Georga von Below. W 1927 habilitował się u Heinricha Finke, Georga von Below i Gerharda Rittera. W końcu otrzymał stanowisko asystenta naukowego u Gerharda Rittera. Od 1931 roku był profesorem we Fryburgu, od 1934 roku w Lipsku, a od 1941 na „Reichsuniversität Straßburg” w Strasburgu. Jego rola w okresie narodowego socjalizmu jest bardzo kontrowersyjna. Wobec panującego systemu zachowywał się należycie i jak twierdził już w 1933 roku polityk NS Richard Walter Darré „ wszedł na właściwą drogę”.