Jednak Heimpel nie wstąpił do NSDAPMarcel vom Lehn: Westdeutsche und italienische Historiker als Intellektuelle? Ihr Umgang mit Nationalsozialismus und Faschismus in den Massenmedien (1943/45–1960). Getynga 2012, s. 61..

Od 1947 do 1966 roku był profesorem historii średniowiecznej i nowożytnej na uniwersytecie w Getyndze, w latach 1956-1971 dyrektorem instytutu Max-Planck-Institut für Geschichte (Towarzystwo Maxa Plancka) w Getyndze, którego był założycielem. Od 1945 do 1988 roku był członkiem kierownictwa Monumenta Germaniae Historica (MGH). Dla MGH zajmował się piśmiennictwem państwowym w późnym średniowieczu, dla komisji Bawarskiej Akademii Nauk wydaniem dokumentów Reichstagu. Od 1952 roku był korespondencyjnym członkiem Bawarskiej Akademii Nauk, a od 1947 członkiem Akademii Nauk w Getyndze.

Heimpel zaliczany jest do najbardziej znaczących niemieckich historyków okresu powojennego. W latach 1953–1955 był przewodniczącym Hochschulrektorenkonferenz. W latach 1957–1958 brano go pod uwagę jako następcę prezydenta Republiki Federalnej Niemiec Theodora HeussaHartmut Boockmann: Der Historiker Hermann Heimpel. Getynga 1990, strona 10 i strona 49..