Spór między Austro-Węgrami a Serbią przerodził się w I wojnę światową, w którą zaangażowały się Rosja, Niemcy, Francja oraz imperium brytyjskie. W ciągu tygodnia Austro-Węgry zmuszone były stawić czoła Rosji, posiadającej ówcześnie największą armię na świecie. W efekcie Serbia stała się kolejnym frontem walk gigantycznej wojny rozwijającej się na austriacko-rosyjskiej granicy. Serbia dysponowała wojskiem doświadczonym dwiema wojnami, które jednak było wyczerpane i słabo wyekwipowane – dowództwo austro-węgierskie było przekonane o nieuchronności jego klęski w ciągu miesiąca. Serbowie planowali walczyć jak najdłuższej, licząc że Rosja lub inny z aliantów pokona wojska przeciwnika. Jednocześnie musieli obawiać się wrogiego sąsiada wschodniego – Bułgarii, z którym potykali się kilka razy, w tym ostatni raz ledwie rok wcześniej.
Armie Austro-węgierska Armia czasów pokoju liczyła ok. 36 tys. oficerów i 414 tys. żołnierzy. Po mobilizacji ta liczba wzrosła do 3,350 mln ludzi. Liczebność operacyjna wynosiła 1,42 mln, a 600 tys. działało we wsparciu i logistyce (pociągi, amunicja, kolumny zaopatrzeniowe itd.), zaś pozostałe 1,35 mln stanowiło rezerwy dostępne dla posiłkowania oddziałów wykazujących straty oraz tworzenia nowych oddziałówÖsterreich-Ungarns letzter Krieg 1914–1918, tom ai, Wiedeń 1930, s.