Prócz sił lądowych Austro-Węgry zaangażowały również flotę dunajską liczącą 6 monitorów oraz 6 łodzi patrolowych.
Żołnierze austro-węgierscy nie byli zbyt wysoko cenieni. Co czwarty nie potrafił pisać i czytać, większość poborowych z podległych nacji nie znała niemieckiego ani węgierskiego. Prócz tego większość żołnierzy – Czechów, Słowaków, Polaków, Rumunów i Słowian południowych – łączyły więzy kulturowe i etniczne z różnymi wrogami Austro-Węgier.
Serbska Serbia zarządziła mobilizację na 26 lipca; 4 dni później była ukończona, a oddziały rozpoczęły koncentrację zgodną z planem wojny. Do 9 sierpnia koncentracja została ukończona.
W trakcie mobilizacji Serbia zebrała 450 tys. żołnierzy podzielonych na trzy kategorie wiekowe, zwane banami lub pozivami, które skupiały wszystkich zdolnych nosić broń mężczyzn w wieku od 21 do 45 lat. Armia operacyjna składała się z 11 i pół dywizji piechoty i 1 dywizji jazdy. Starsi mężczyźni z III banu zostali podzieleni na 15 regimentów pieszych, z których 45-50 tysięcy przeznaczono na służbę tyłową i komunikacyjną, jednak część z nich została użyta w czasie walk ze względu na konieczność, co ustalało liczebność operacyjną na poziomie ok. 250 tys. ludziJames Lyon, A peasant mob: The Serbian army in the eve of the Great War, JMH 61, 1997, s. 501..