Wspólnie z Felixem Hettnerem, dyrektorem Trierer Provinzial-Museums wydawał w latach 1881–1891 czasopismo Westdeutsche Zeitschrift für Geschichte und Kunst.
Kariera zawodowa W 1880 roku habilitował się na Uniwersytecie w Bonn u Wilhelma Maurenbrechera pracą o Dietrichu Engelhus i został tam privatdozentem. Praca nie została opublikowana, gdyż nie była ukończona. W 1888 roku został profesorem nadzwyczajnym, a w 1890 roku powołano go na profesora zwyczajnego do Uniwersytetu w Marburga jako następcę Conrada Varrentrappa. W 1891 roku objął katedrę historii średniowiecznej i nowożytnej w Lipsku jako następca Georga Voigta (1827–1891) i został drugim dyrektorem wydziału historii na lipskiej uczelni (obok Wilhelma Maurenbrechera, któremu zawdzięczał powołanie na ten uniwersytet). Po śmierci Maurenbrechera sam prowadził wydział historii do 1915 roku. W 1898 roku założył, wspólnie z geografem Friedrichem Ratzelem, seminarium historyczno-geograficzne. Jako rektor, w latach 1910 i 1911, brał czynny udział w reformie studiów i zapisał między innymi stanowisko studentów w uniwersyteckiej konstytucji.