W 1906 roku zaproponował utworzenie seminarium historii kraju i osadnictwa, które powstało pod kierownictwem Rudolfa Kötzschke (1867–1949), a także założył królewski saski Institut für Kultur- und Universalgeschichte, będący pierwszym humanistycznym instytutem w Niemczech i podlegający bezpośrednio ministerstwu. Planował założenie kolejnych instytutów. Jego następcą na katedrze historii został Walter Goetz.
W 1896 roku założył Królewską Saksońską Komisję Historyczną (Königlich Sächsischen Kommission für Geschichte). Był także członkiem Związku Wszechniemieckiego i Towarzystwo Edukacji Uniwersyteckiej (Gesellschaft für Hochschulpädagogik), którego przewodniczącym został w 1911 roku. Utrzymywał bliskie kontakty z psychologiem Wilhelmem Wundt i chemikiem Wilhelmem Ostwald.
Rozwój naukowy W przeciwieństwie do ogólnie panującego poglądu w środowisku akademickim w Niemczech podkreślał znaczenie w historii kultury materialnych czynników i stowarzyszeń. Zdanie to pokazuje zwięźle podsumowanie nastawienia Lamprechta, że nie zależy to od tego jak było, lecz jak to się stało. Panującemu indywidualizmowi oraz poglądom, że wielcy ludzie tworzą historię (Heinrich von Treitschke), przeciwstawiał znaczenie otoczenia i przede wszystkim gospodarczy rozwój.