Franciszek Jop (ur. 8 października 1897 w Słupi Starej, zm. 24 września 1976 w Opolu) – polski duchowny rzymskokatolicki, doktor prawa kanonicznego, biskup pomocniczy sandomierski w latach 1946–1956, wikariusz kapitulny archidiecezji krakowskiej w latach 1952–1956, delegat Prymasa Polski z uprawnieniami biskupa rezydencjalnego w Opolu w latach 1956–1967, administrator apostolski w Opolu w latach 1967–1972, biskup diecezjalny opolski w latach 1972–1976.
Życiorys Młodość i wykształcenie Urodził się 8 października 1897 w Słupi Starej jako najmłodsze z sześciorga dzieci zamożnego gospodarza Jana i Rozalii z Karbowniczków. Od 1908 kształcił się w rosyjskim gimnazjum w Warszawie.
W 1914 został przyjęty do Seminarium Duchownego w Sandomierzu, jednakże z powodu zajęcia budynków seminaryjnych na sztaby i szpitale armii walczących w I wojnie światowej formację rozpoczął dopiero rok później. W 1919 został skierowany na studia z prawa kanonicznego na Uniwersytecie Gregoriańskim w Rzymie, gdzie uzyskał kolejno w 1920 bakalaureat, w 1921 licencjat, a w 1922 doktorat. Święceń diakonatu udzielił mu 1 sierpnia 1920 w Świętej Katarzynie biskup pomocniczy sandomierski Paweł Kubicki, natomiast na prezbitera wyświęcił go 29 sierpnia 1920 w katedrze sandomierskiej miejscowy biskup diecezjalny Marian Józef Ryx.