Mający wątpliwości Chamberlin odesłał go do dowódcy regimentu, pułkownika Langhorne’a Wistera, który posłał Burnsa do lasu koło farmy McPhersona, gdzie „starzec” znajdzie ochronę przed słońcem i kulami wroga.
W lesie na Grzbiecie McPhersona (gdzie wcale nie było bezpiecznie) Burns bił się w szeregach sławnej Żelaznej Brygady na wschodnim skraju lasu przez całe popołudnie. Odznaczył się jako strzelec wyborowy, a w pewnym momencie celnym strzałem strącił z konia szarżującego konfederackiego oficera. Jednak gdy linia wojsk federalnych zaczęła się załamywać i trzeba było wycofać się do Luterańskiego Seminarium Teologicznego, Burns został ranny w ramię, w nogę i pierś; żołnierze Unii zostawili go na pobojowisku.
Choć ranny i wyczerpany, zdołał odczołgać się od swego karabinu i zagrzebać w ziemi amunicję. Zdołał też przekonać konfederatów, że nie brał udziału w walce i znalazł się w tym miejscu przypadkowo, szukając lekarstw dla swej chorej żony, więc został opatrzony przez ich lekarzy i zwolniony. Burns miał wiele szczęścia, zgodnie z ówczesnymi prawami wojny mógł zostać – jako bushwhacker – rozstrzelany na miejscu. Tego wieczora zdołał dotrzeć do najbliższego budynku, skąd później przetransportowano go do domu, gdzie zajął się nim miejscowy lekarz.