gęsto nacinana zapewniała stałą wentylację stopy i zmniejszała ryzyko wystąpienia obrzmień i pęcherzy. Choć caligae nie okrywały całkowicie palców, stanowiły skuteczną ochronę stóp żołnierza przed urazami.
Sandały rzymskich legionistów przewyższały pod względem konstrukcji i materiału podobne obuwie używane w starożytności gdzie indziej w regionie śródziemnomorskim (na przykład w Egipcie czy Grecji). Cechowały się między innymi i tym, że były skrojone z uwzględnieniem różnic pomiędzy stopą prawą i lewą. Zimą ocieplano je tkaniną albo futrem. Niekiedy przedłużano je skórzaną cholewą okrywającą dolną goleń i wiązaną rzemieniem w połowie łydki. Jazda rzymska mocowała do tych butów niewielkie żelazne lub brązowe ostrogi. Caligae pozwalały legioniście odbywać długie marsze z pełnym obciążeniem – po bitej drodze mógł on pokonać w kilka godzin odległość 20 mil (około 30 kilometrów).