Także z późniejszej analizy filogenetycznej przeprowadzonej przez Xu i współpracowników (2018) wynika bliskie pokrewieństwo Aorun z alwarezaurami.

Niekompletność okazu holotypowego Aorun zhaoi utrudnia rekonstrukcję wyglądu zwierzęcia; można jednak stwierdzić, że IVPP V15709 był niewielkim teropodem (długość lewej piszczeli 123,3 milimetra), o dłuższej i niższej czaszce niż u Zuolong i Guanlong. Niektóre cechy budowy szkieletu okazu holotypowego (pozbawione piłkowanej krawędzi zęby osadzone na kości przedszczękowej, niezakrzywione lub słabo zakrzywione paliczki dalsze dłoni – kości pazurowe) sugerują, że u Aorun doszło do zaniku niektórych przystosowań do drapieżnictwa występujących u teropodów nienależących do celurozaurów. Odkrycie Aorun może zatem wspierać hipotezę, w myśl której wczesna radiacja ewolucyjna celurozaurów wiązała się z ich odstąpieniem od wyłącznej mięsożerności i przystosowaniem się do wszystkożerności. Ponieważ holotyp A. zhaoi jest szkieletem osobnika młodego, niemożliwe jest oszacowanie rozmiarów osobnika dorosłego.