Po ustaniu zamieszek, ocaleni Żydzi powrócili do swoich domów. Ibrahim Pasza nałożył kontrybucję na okoliczne wioski, zdołała ona jednak tylko w niewielkim stopniu wynagrodzić Żydom poniesione straty. Zdołano odzyskać tylko niewielką część rozkradzionego mienia. Pogrom z 1834 roku przyczynił się do osłabienia tutejszej gminy żydowskiej. Trzęsienie ziemi z 1837 roku tylko pogłębiło zniszczenia dzielnicy żydowskiej. Równocześnie bardzo pogarszało się położenie lokalnych społeczności arabskich i druzyjskich położonych w zniszczonych regionach Libanu, Syrii i Galilei. Sytuację Druzów dodatkowo pogarszało nieprzyjazne nastawienie Ibrahima Paszy, który uważał ich za niewiernych. Nałożenie nowych podatków oraz ogłoszenie dekretu o rekrutacji do egipskiej armii, spowodowały wybuch powstania Druzów. Starcia wybuchły w styczniu 1838 roku w rejonie Damaszku, i bardzo szybko rozprzestrzeniły się na cały region. Druzowie dążyli do usunięcia Egipcjan, ponieśli jednak 4 lipca klęskę w bitwie w Dolinie Bekaa. Pozostałe siły przeszły wówczas z Libanu na południe do Galilei, gdzie na drodze stanął im egipski garnizon w mieście Safed.