Władza w Indonezji ma swoje podstawy w zbrodniach, za które nikt nigdy nie został ukarany.
Fabuła Anwar i jego towarzysze na prośbę Oppenheimera chętnie opowiadają o popełnionych morderstwach i odgrywają je przed kamerami. Aby lepiej zrozumieć motywy sprawców i ich stosunek do własnych zbrodni, Oppenheimer proponuje im, aby nakręcili film, który – ich zdaniem – będzie adekwatną reprezentacją tamtych zdarzeń. Scena zbrodni dokumentuje proces powstawania tego quasi-filmu.
Bohaterowie dokumentu stylizują poszczególne sceny, tak aby przypominały ich ulubione gatunki filmowe: westerny, musicale, filmy gangsterskie. Oppenheimer pokazuje różne etapy produkcji filmu – począwszy od wstępnych konceptualizacji, poprzez tworzenie fantazyjnych kostiumów i dekoracji, aż po quasi-reżyserskie dyskusje byłych zbrodniarzy, odnośnie do tego, co i w jaki sposób powinno być przedstawione. Z czasem obok odgrywanych zbrodni zaczynają dominować inscenizacje koszmarów i fantazji Anwara.